Internalisatie zou wel eens kunnen opleven nu de drie IPCC-rapporten er liggen. Het bevreemdt mij eigenlijk dat dat nog niet gebeurt.

Wat mij zo stoort aan de duurzaamheidsdiscussie van vandaag, is waar volgens mij ook de fabrieksdirecteuren c.s. jeuk van krijgen. "Wij zijn zo slecht bezig, het moet anders, hoe moet minder."

Voordat ik ook in dit drijfzand beland, beloof ik nu te stoppen met hier weer op te (re)ageren. Ik berijd liever meteen mijn eigen stokpaardjes. Allereerst wat algemene constateringen:

Walk the Talk
- Je kunt de (voormalige) ontwikkelingslanden eenvoudigweg niet de groei ontzeggen die wij in het westen vanaf de tweede helft van de negentiende eeuw hebben doorlopen. Zie daarvoor China's huidige hoon. Terecht.

- De westerse landen, Europa en f*cking France voorop, kunnen niet de macro-economische milieuvinger heffen naar de rest van deze Global Village, als ze met de andere vuist in het achterste zitten van (voormalige) ontwikkelingslanden. Oftewel: vooral landbouwproducten gesubsidieerd overproduceren om die vervolgens te dumpen op lokale arme markten waardoor de boertjes daar hun producten niet eens in het eigen land kwijt kunnen. Laat staan dat ze hun zooi aan ons kunnen verkopen.

- Aan de andere kant is het schandalig dat er leiders zijn van deze zogenaamde ontwikkelingslanden die met hun Rolls Royce-wagenpark een fiks aandeel innemen van het eigen BNP. Neem de president van Soedan. Hij heeft er minimaal 20. Zo'n 200 kinderen komen er per dag in zijn land aan een gruwelijk, hongerend einde. Zie van een afstandje hierop toe en ook dit is waanzin.

- Net zo goed als kindsoldaten en wapenhandel dat zijn.
- En vul maar aan....
- etc etc

Tot zover om maar even aan te geven dat het internationale politiek-economische krachtenveld 'tamelijk complex' in elkaar steekt. Een situatie waar de academische macro-economische theorie in de praktijk raakt verweven - om niet te zeggen besmet - met lands-, bedrijfs- en zelfs persoonlijke belangen.

Is er geen hoop meer?
Integendeel, de Club van Rome revisited! Vooral renew(abl)ed. Internalisatie is het codewoord.

Effectkosten
Voordat kolen, aardolie en aardgas door machines en mensenhanden worden aangeraakt, zijn de goedkoopste brandstoffen voor de wereldwijde economische groei gratis. Nog wel. Het is nu zomer 2007 en we hebben drie IPCC-rapporten achter de rug waarin wereldwijd wordt erkend dat 'de mens' met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de veroorzaker is van de huidige klimaatverandering. Of dat werkelijk zo is, dat is niet de kwestie; het klimaat verandert. Punt. Wat wel van belang is, zijn de effectkosten die de wereldwijde opwarming met zich meebrengt.

Verdisconteren
In een wereld die op en door economische principes staat en draait, hebben wij onszelf nu de oplossing aangereikt. Ook al komen wij er nog niet aan met onze tengels: bruinkool, steenkool, aardgas en aardolie hebben keiharde financiele waarde: namelijk de kosten van dijkverzwaring, industrieverplaatsing, rivierverlegging tot en met de broodjes kaas tijdens de lunches van de vele klimaatoverleggen aan toe.
Het ongrijpbare internalisatie-idealisme van Wouter van Dieren (CvR) en de zijnen en het lokale neo-gepiel van Llink-geconsuminder hebben er een grote, sterke broer bijgekregen: doorrekenen die kosten en verdisconteer ze in de fossiele energieprijzen!

De vervuiler betaalt - wat is nou 'eenvoudiger' om dit van het VN-kansel te preken?

Niet levering-zeker = positief?
Pas dan zal duurzame energie echt doorbreken. Bovendien is het (echt) fijne van duurzame energie, dat het nooit levering-zeker is. Niet altijd schijnt de zon, niet altijd waait de wind tussen de nu nog ideale windkracht 2 en 8 Beaufort en soms ligt zelfs de zee stil. Maar altijd staat de computer aan, draait de lopende band etc.

Marco-afhankelijk van decentraal
Het fijne zit 'm erin dat de verschillende duurzame opwekkingstechnieken complementair zijn aan elkaar. Als de zon weg is, dan waait het meestal bijvoorbeeld.
Jammer is dat we vooral elektriciteit (nog) niet echt kunnen opslaan; het mooie ervan is, is dat spanningsverschil blijft bestaan als het maar blijft stromen. Zeker nu we steeds slimmer worden om weerstand bij normale temperaturen te verkleinen.
Kortom: koppel meer dan nu de powergrids aan elkaar, en de zon schijnt altijd wel ergens, en de wind waait, en de golven deinen. En als klap op de vuurpijl: welke landen zijn nu bij uitstek rijk bedeeld met deze potentiele duurzame bronnen? Inderdaad...

De wereld op z'n kop
Stel je dat eens voor. Wereldwijd wordt nu zo'n 10 procent van de totale energiebehoefte opgewekt uit duurzame bronnen. De rest komt van planten- en dierenresten uit het Devoon en Carboon. Als we met de IPCC-rapporten in de hand dit kunnen omdraaien, dan leven we al snel in een heel andere wereld.

Energie die decentraal wordt opgewekt, betekent ook decentraal werk. Noord-Afrikaanse keuterboeren worden in no time opgeleid tot operator van Concentrating Solar Power-centrales (CSP). Het zoetwater dat hiermee als bijproduct wordt gewonnen, gaat naar hun voormalige collega's, dan herenboeren, die samen met Israelische bedrijven wuivende korenvelden irrigeren op plekken waar voorheen nauwelijks een dadelboom stand kon houden.

R&D-afdelingen van Shell, Siemens en AkzoNobel draaien overuren om de meest-efficiente photovoltaic verf te ontwikkelen om betonvlaktes van Flevopolderformaat in de Sahel mee in te kunnen smeren. 

In Azie zie je mensen weer uit de steden naar de provincie trekken. Niet om traditioneel te boeren in de benedenlopen en overloopgebieden van de grote rivieren; het zijn nu de laagvlaktes rond onherbergzame streken die worden bevolkt. In de hooglanden worden natuurlijke bassins gevuld met (regen)water dat langs hydrodynamo's gecontroleerd naar beneden mag lopen en het land kan irrigeren. Is er overschot aan energie, dan wordt daarmee water weer omhooggepompt, waarmee het weer rijk aan potentiele energie wordt. Bijna een 1:1-conversie.

En ook de motoren van het McWesten draaien op volle toeren. Nét voordat Europese beroepszeevissers de laatste schub uit het zoute water konden scheppen, kregen zij en hun vrouwen en hun kinderen een financieel-interessanter bestaan: het onderhouden, monitoren van de vele golfenergieconverters (wave farms) die vooral ten zuiden van Normandie en ten noorden van begin-Denemarken op de deining meebewegen.
Het leeggelopen Franse platteland staat vol met koolzaad voor biodiesel en de groeiende groep ouderen wordt vet entertained door de belevingseconomie die een aardige inhaalslag aan het maken is naast de eveneens groeiende diensten/advies- en R&Dsectoren.

Ga zo maar door, de menselijke creativieit staat voor niets. Kijk daarvoor naar het verleden, dat zal in de toekomst niet anders gaan. Alsss... we tenminste zuiver economische principes doortrekken naar de realiteit van vandaag.

De prijzen van fossiele brandstoffen moeten omhoog.
Dit is de enige haalbare weg om wereldomspannend meer dan een deuk in een (niet-gesubsideerd ;) pakje boter te slaan. Hoe goed bedoeld ook, alle andere acties, intenties en beleidsplannen raken vroeg of laat in het proces besmet door eigen -, bedrijfs- en/of landsbelangen.

Kijk naar jezelf, kijk naar de nationale economie: vrijwel alles en iedereen, waar je leeft, wat je etnische achtergrond ook is, wil het nu over een jaar beter hebben dan nu. Een simpel en ook logisch karaktertrekje van de natuur in de mens. Survival of the best fitting. De aarde verandert; de wereld moet zich aanpassen. Snel liefst en dat gaat alleen op een manier die we kennen: economie. Eerlijke, logische economie.

Richard Reekers